Από τη νύχτα της 30ής Μαΐου του ’41, όταν μαζί με τον Λάκη Σάντα κατέβασαν τη σημαία της ναζιστικής Γερμανίας από τον ιστό του βράχου της Ακρόπολης, χάραξε μια συνεχή πορεία αγώνων για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ισότητα και την αξιοπρέπεια.
Τόλμησε την αποκοτιά την εποχή που δεν υπήρχε Αντίσταση όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ακόμα και ο στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ τον αναγνώρισε ως τον «πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης», συμμετέχοντας στην παγκόσμια καμπάνια σωτηρίας του από το θάνατο που τον καταδίκασε το μετεμφυλιακό κράτος.
Αυτός ήταν ο Μανώλης Γλέζος∙ ο ανιδιοτελής και αειθαλής αγωνιστής με το τεράστιο παράστημα, ο άνθρωπος-σύμβολο του αγώνα κατά του ναζισμού που αφήνει ανεκτίμητη παρακαταθήκη στις νέες γενιές των Ελλήνων.
Το ήθος και η παρρησία του θα μας εμπνέουν και θα μας συντροφεύουν διαρκώς. Η ανθρωπιά και το καθαρό του βλέμμα θα μας λείψουν.
Στην μάχη της μνήμης ενάντια στην λήθη θα μας συντροφεύουν τα λόγια του: «Γι’ αυτούς που δεν υπάρχουν πια. Πριν από κάθε εκτέλεση πριν από κάθε μάχη μαζευόμαστε και κουβεντιάζαμε. Και λέγαμε: Εάν εσύ ζεις, μη με ξεχάσεις. Εάν εσένα δε σε βρει το βόλι, όταν συναντάς τους ανθρώπους στο δρόμο, θα λες καλημέρα κι από μένα. Κι όταν πίνεις κρασί θα πίνεις κρασί κι από μένα.
»Κι όταν ακούς τον παφλασμό των κυμάτων, θα τον ακούς και για μένα. Κι όταν ακούς τον άνεμο, να περνάει μέσα από τα φύλλα, κι ακούς το θρόισμα του ανέμου, θα το ακούς και για μένα. Κι όταν χορεύεις, θα χορεύεις και για μένα! Μπορώ να ξεχάσω αυτόν τον κόσμο, είναι δυνατόν;».
