Η Διοίκηση που προέκυψε -όπως άλλωστε και οι προηγούμενες- έχει ως χαρακτηριστικό της την εργολαβική εξυπηρέτηση της κυβερνητικής επιδίωξης που θέλει την Τοπική Αυτοδιοίκηση να βγάζει το «φίδι από την τρύπα» για λογαριασμό της, φορολογώντας τους πολίτες και κατευνάζοντας κάθε αντίδρασή τους. Και για να τεκμηριώσουμε αυτό που ισχυριζόμαστε θα σας φέρω ένα παράδειγμα για να δείτε ποιες είναι οι δυο αντιλήψεις για το ρόλο και το χαρακτήρα της Τοπικής αυτοδιοίκησης:
– Το Ρέμα Χαλανδρίου, ένας μοναδικός πνεύμονας πρασίνου για την πόλη μας έχει χαρακτηριστεί από το 1995 προστατευόμενο, με έκδοση Προεδρικού Διατάγματος. Κανονικά μέχρι το 1998 έπρεπε να έχουν απομακρυνθεί όλες οι χρήσεις που το καταστρέφουν και να έχουν παρθεί μέτρα για την προστασία του. Τι έχει γίνει όμως; Τίποτα. Αντίθετα έχουν προστεθεί και άλλες χρήσεις (πάρκινγκ λεωφορείων στο γεφυράκι, φορτηγά, κλπ.).
Η αντίληψη λοιπόν της Διοίκησης στην πράξη είναι: «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γιατί η κυβέρνηση ενοχλείται». Στις αντιδράσεις δε των κατοίκων και των Συλλόγων παρουσιάζεται εχθρική. Και το Προεδρικό Διάταγμα δεν εφαρμόζει τόσα χρόνια, και ξεκινάει πρόγραμμα για να αναθέσει τους ιδιώτες να «σώσουν» τη Ρεματιά.
Υπάρχει όμως και η άλλη αντίληψη, αυτή της παράταξής μας. Όπου στις 12-4-2007 καταθέσαμε μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου, που δεν εφαρμόζει το Προεδρικό Διάταγμα και προχωράμε στην ενημέρωση των συμπολιτών μας με στόχο την ευαισθητοποίησή τους και τη συμμετοχή τους σε κινητοποιήσεις για τη σωτηρία της Ρεματιάς. Είναι λοιπόν φανερή η διαφορά αντίληψης. Η παράταξή μας αν και κατέγραψε ένα αξιόλογο ποσοστό για τα εκλογικά δεδομένα (δικομματισμός, χρίσματα, ρουσφέτια) δε νοιώθει επαναπαυμένη στις «δάφνες», αλλά εξετάζει το αποτέλεσμα με στόχο να βελτιώσει τη δράση της και την αγωνιστική συσπείρωση των πολιτών του Χαλανδρίου.
Στο θέμα ας πούμε της ρεματιάς και στην άποψη ότι οι εταιρίες, π.χ. VODAFON, κλπ. θα τη σώσουν, συμφωνούν και ο κ. Ζαφειρόπουλος (ΝΔ) και ο κ. Ανδρεόπουλος (ΠΑΣΟΚ). ʼλλωστε και τα κόμματα που τους υποστήριξαν προωθούν τη Σύμπραξη Ιδιωτικού και Δημόσιου Τομέα (ΣΔΙΤ) στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Μάλιστα η παράταξη του ΠΑΣΟΚ αφού συμφώνησε ως προς την κατεύθυνση του σχεδίου για τη Ρεματιά δεν ψήφισε προβάλλοντας προσχηματικά διάφορα ζητήματα, τα οποία όμως δεν αφορούσαν την ουσία του θέματος.
Ένα ακόμα στοιχείο της προοδευτικότητας κάποιων ήταν και οι εκλογές για ανάδειξη της Δημαρχιακής Επιτροπής, των αντιπρόσωπων για την ΤΕΔΚΝΑ, κλπ. Σε αυτές τις εκλογές οι μάσκες πολλών έπεσαν και φάνηκε το αντιδημοκρατικό τους πρόσωπο. Δε φτάνει που απέκλεισαν την παράταξή μας, τρίτη σε δύναμη στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά σκόρπισαν ψέματα δεξιά και αριστερά για να θολώσουν τα νερά. Να ποια είναι η αλήθεια:
Στη συνάντηση των επικεφαλής των παρατάξεων με το Δήμαρχο, η παράταξή μας ζήτησε να ισχύσει η Απλή Αναλογική και δίκαια να μοιραστούν οι θέσεις της Δημαρχιακής Επιτροπής. Αυτό για να γίνει, έπρεπε ο Δήμαρχος να δειχτεί στο 7μελές όργανο να εκλεγούν 4 από τη Διοίκηση και 3 από την Αντιπολίτευση. Ο Δήμαρχος αυτό δεν το δέχτηκε. Έτσι υπήρχαν 2 θέσεις τακτικών μελών και 2 αναπληρωματικών. Με βάση τον εκτρωματικό νόμο (με τον οποίο όμως είχαν συναινέσει στα όργανα της Τ.Α. όπου πλειοψηφούσαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ), για τις 4 θέσεις ψήφιζε μόνο η αντιπολίτευση. Εκεί λοιπόν η παράταξη του ΠΑΣΟΚ, του κ. Ανδρεόπουλου, παρόλο που στην αρχή δήλωσε ότι θα εκλέξει 1 τακτικό και 1 αναπληρωματικό μέλος, στις εκλογές ψήφισε τον εαυτό της και εξέλεξε και τα 2 τακτικά, αλλά και τα 2 αναπληρωματικά μέλη. ʼλλοθι της έδωσε και η παράταξη «Αντίσταση με τους πολίτες». Ψήφισε λευκό παριστάνοντας τον Πόντιο Πιλάτο, γνωρίζοντας ότι έτσι αβαντάρει το ΠΑΣΟΚ. Όσο δε για τις μετέπειτα ανακοινώσεις της περί ολοκληρωμένης πρότασής της, πρέπει να πούμε ότι καμία πρόταση δεν έγινε στην παράταξή μας εκ μέρους τους. Την ίδια συμπεριφορά επέδειξε το ΠΑΣΟΚ και για την εκλογή αντιπρόσωπων για την ΤΕΔΚΝΑ, όπου πάλι ψήφιζε η αντιπολίτευση για 8 θέσεις. Τις πήρε όλες και έφυγε, που λέει ο λόγος. Τόση δημοκρατία και πρόοδος.
Δεν υπήρχαν λοιπόν προϋποθέσεις προεκλογικής συνεργασίας;
Συνεργασίες η παράταξή μας κάνει με γνώμονα τα συμφέροντα των Χαλανδραίων και όχι τυχοδιωκτικές για να τσιμπήσουμε καμία μονάδα και να βγει κάποιος Δημοτικός Σύμβουλος παραπάνω. Συνεργασία παρατάξεων δεν μπορεί να γίνει μόνο με συμφωνία στο αν πρέπει να κλείσουν οι λακκούβες. Σε αυτό όλοι συμφωνούν Αριστεροί και Δεξιοί. Όταν όμως πρέπει να εξηγήσεις στους εργαζόμενους ποια πολιτική είναι αυτή που τους καταδικάζει να ζουν με φτώχεια, ανεργία, χωρίς ποιότητα ζωής, χωρίς κοινωνική πρόνοια, γιατί ενώ έχουν φορολογηθεί άδικα από το κράτος και άμεσα και έμμεσα, πρέπει να ξαναπληρώσουν για καθαριότητα, για τροφεία στους παιδικούς σταθμούς, για εισιτήριο στους αθλητικούς χώρους και άλλα, εκεί τα πράγματα αλλάζουν. Γιατί πρέπει να καταδείξεις τις βασικές αιτίες που δημιουργούν τα προβλήματα που καταλήγουν στους Χαλανδραίους. Και να πεις την αλήθεια, γιατί δεν αρκεί απλά να καταδικάζεις φραστικά. Πρέπει να συμμετέχεις, να αγωνιστείς και να καταδικάσεις τα κέντρα από τα οποία προέρχονται αυτές οι πολιτικές. Το Χαλάνδρι ανήκει σε ένα λεκανοπέδιο όπου τα μεγάλα συμφέροντα το λεηλατούν καθημερινά για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Μπορείς να είσαι με τα συμφέροντα των συνδημοτών μας, χωρίς να κανείς κάτι γι αυτό;
Όλα αυτά και πολλά άλλα πρέπει να είναι στο επίκεντρο της προσοχής. Η παράταξη μας ΧΑΛΑΝΔΡΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ έχει ξεκινήσει δυναμικά με πρωτοβουλίες για τη Ρεματιά, με συμμετοχή στις κινητοποιήσεις για τη σωτήρια Ελευθερών χωρών, με αντίσταση μέσα και έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο, σε κάθε πρόβλημα που ζημιώνει τους Χαλανδραίους, τους εργαζόμενους νέους, γυναίκες, συνταξιούχους, άνεργους, κλπ.
Τους ελεύθερους χώρους τους παραχωρεί στους ιδιώτες για εκμετάλλευση. Προγραμματίζουν να εφαρμόσουν τα περίφημα ΣΔΙΤ που είναι φανερό ότι μόνο τα κέρδη των δεύτερων θα μεγαλώσουν.
Δε διεκδικεί από την κυβέρνηση τα χρήματα που οφείλει το κράτος στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, που για την πόλη μας είναι το τεράστιο πόσο των 30.000.000 ευρώ. Αν δει κανείς ότι η απόκτηση του κτήματος Δουζένη φτάνει τα 2.000.000 ευρώ, καταλαβαίνουμε τι θα είχε το Χαλάνδρι αν είχε αυτά τα χρήματα.
Ο ίδιος ο σημερινός πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, όταν ήταν στην αντιπολίτευση τα χαρακτήριζε υπεξαιρεμένα από την Τ.Α. και κατήγγειλε το ΠΑΣΟΚ για την παρακράτησή τους, υποσχόμενος ότι αν γίνει κυβέρνηση θα τα δώσει. Ούτε φωνή όμως, ούτε ακρόαση. Και ο Δήμαρχος περπατάει με τις παντόφλες για να μην ενοχλήσει αυτούς που του δίνουν το χρίσμα.
Η εμπειρία μας δείχνει ότι η κινητοποίηση των πολιτών είναι η μόνη λύση για να σωθούν οι ελεύθεροι χώροι. Πιστεύουμε ότι οι συμπολίτες μας πρέπει να απαιτούν αυτό που τους ανήκει δικαιωματικά και να μην συμβιβάζονται με τη μιζέρια, ότι δήθεν δεν υπάρχουν λεφτά, ότι ο Δήμος δεν μπορεί, κλπ.
Τον πλούτο σε αυτή τη χώρα τον παράγουν οι εργαζόμενοι και έχουν δικαίωμα να ζουν αξιοπρεπώς σε Πόλεις που δεν καταστρέφουν την υγεία τους, με καλές συνθήκες ζωής, με πράσινο, με καθαρό περιβάλλον και επαρκείς υποδομές (σχολεία, παιδικοί σταθμοί, πολιτιστικούς και αθλητικούς χώρους), προστατευμένους από τα όποια φυσικά φαινόμενα (σεισμούς, πλημμύρες, κλπ.) και όλα αυτά δωρεάν για όλους.
Το επαναλαμβάνουμε, όλοι εμείς πληρώνουμε γι αυτά ακριβά και άδικα γιατί όσοι εκμεταλλεύονται το μόχθο μας συνήθως παίρνουν επιδοτήσεις και πλουτίζουν σε βάρος μας χωρίς να συνεισφέρουν.
Οι τοπικοί άρχοντες έχουν υποχρέωση να είναι μπροστά στις κινητοποιήσεις αυτές και όχι να συζητούν με τους μεγαλοεργολάβους, όπως έκανε ο κ. Δήμαρχος στην περίπτωση του εργοστασίου Δουζένη. Να χτίσει δηλαδή η κατασκευαστική εταιρία τα 2.500 m2, να κερδίσει μερικά εκατ. ευρώ και να πετάξει και σε εμάς κανένα ψίχουλο.
Τελικά και με ομολογία του ίδιου του Δημάρχου ότι «τον εξαπάτησε η εν λόγω εταιρία», ούτε το ψίχουλο δε θέλησε να στερηθεί. Πρέπει όμως να τονίζουμε εδώ, γιατί η πρακτική της Διοίκησης μας το επιβάλλει, ότι δεν αρκεί να αποκτηθεί ο ελεύθερος χώρος, πρέπει να έχουν ελεύθερη πρόσβαση και δωρεάν όλοι οι Χαλανδραίοι. Γιατί το σενάριο: «Πληρώνει ο Δήμος για να αποκτήσει έναν ελεύθερο χώρο και μετά τον παραχωρεί στους ιδιώτες για εκμετάλλευση», οπότε εμείς πρέπει να πληρώσουμε για να χρησιμοποιήσουμε το χώρο – που είναι δικός μας – δεν είναι επιστημονικής φαντασίας, αλλά εφιαλτική πραγματικότητα που πηγάζει από τα μέχρι σήμερα πεπραγμένα της Διοίκησης.
Η Διοίκηση του Δήμου έχει την υποχρέωση να συζητήσει με αυτούς που τους αφορούν αυτές οι μελέτες και να πάρει υπόψη της τις απόψεις τους. Δεν το έπραξε όμως, αλλά με αυταρχισμό προσπάθησε να επιβάλλει τις δικές της απόψεις. Γι αυτό συνάντησε και αντιδράσεις που ακόμα και όσες, ελάχιστες, ήταν αδικαιολόγητες, πήγαζαν από το γεγονός ότι οι πολίτες δεν είχαν ενημερωθεί και δεν είχαν την ευκαιρία να λύσουν τις τυχόν απορίες τους. Από τη μια λοιπόν η περιφρόνηση της γνώμης των κατοίκων και από την άλλη η υποχωρητικότητα απέναντι στον κεντρικό σχεδιασμό του ΥΠΕΧΩΔΕ, αλλά και ο πειρασμός για μικροεξυπηρετήσεις κάποιων προσώπων, έχουν δημιουργήσει προβλήματα τα οποία άλλωστε και η Διοίκηση παραδέχεται. Μόνο που δε βλέπουμε να κάνει κάτι δραστικό για να τα διορθώσει.
Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι το μείζον πρόβλημα του κυκλοφοριακού δε γίνεται να διευθετηθεί μόνο με παρεμβάσεις μέσα στο Χαλάνδρι. Είναι ζήτημα λειτουργίας όλου του Λεκανοπεδίου, απόψεις και επιλογές σχετικά με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, την εκμετάλλευση και χρήση της γης, κλπ.
Για να υπάρχει αποτέλεσμα χρειάζεται σύγκρουση με μεγάλα συμφέροντα και με αυτούς που τα εξυπηρετούν. Αλλιώς θα γίνεται μια συνεχής διαχείριση του χάους και βέβαια η κατάσταση θα επιδεινώνεται.
Οι μικρομεσσαίοι επαγγελματίες που είναι και οι περισσότεροι από τους καταστηματάρχες του Χαλανδρίου, αντιμετωπίζουν προβλήματα από αυτή την πολιτική. Η απλή λογική υποδεικνύει ότι αν δεν υπάρξει αντίσταση σε αυτήν την πολιτική, τους περιμένει το «λουκέτο» και οι ακάλυπτες επιταγές.
Χρειάζεται λοιπόν να είναι καθαρό ότι η Δημοτική αρχή πρέπει να υποστηρίξει την ουσία των αιτημάτων τους που αφορούν στην επαγγελματική στέγη, το φορολογικό, το ασφαλιστικό, τα ωράρια λειτουργίας, την πιστοληπτική τους ικανότητα, κλπ.
Οι ίδιοι οι ΕΒΕ μαζί με τους υπαλλήλους τους και όλους τους εργαζόμενους πρέπει ν αγωνιστούν για τα δίκαια αιτήματά τους, την ποιότητα της ζωής τους. Οταν ο βασικός μισθός είναι 650 ευρώ και η ανεργία καλπάζει στο 10%, ποιο μαγαζί περιμένουμε να δουλέψει;
Όμως και οι βασικές υποδομές και τα συνολικά προβλήματα του Χαλανδρίου επηρεάζουν και παίζουν αρνητικό ρόλο στη λειτουργία της αγοράς και σε αυτό έχει πρώτη ευθύνη η Διοίκηση του Δήμου.
Για παράδειγμα: Δεν μπορείς να βλέπεις ότι το Εμπορικό Κέντρο έχει πρόβλημα, να χύνεις κροκοδείλια δάκρυα και από την άλλη να εντάσσεις το Πεύκο-Πολίτη στο σχέδιο (Αύγουστος 2006), και να αφήνεις πέντε οικοδομικά τετράγωνα για εμπορικό Κέντρο, δίπλα στο Μετρό. Εκεί τι θα γίνει δηλαδή, δε θα έρθουν οι μεγάλες αλυσίδες εμπορικών καταστημάτων; Δυστυχώς την πρόταση αυτή της Διοίκησης την ψήφισε και η παράταξη του ΠΑΣΟΚ. Έτσι λοιπόν ισχύει το «να σε κάψω Γιάννη να σε αλείψω λάδι».
