Μια νέα σχολική χρονιά ξεκινά με την ελπίδα όλων μας να αφήσουμε οριστικά πίσω μας τις πληγές που άνοιξε στη ζωή μας η πανδημία.
Η κοινωνική αποστασιοποίηση, όπως βαφτίστηκε η αποξένωση από τους φίλους και τους δασκάλους, τραυμάτισε, τα δυόμισι αυτά χρόνια, την πιο σπουδαία λειτουργία του σχολείου… Την γνωριμία, την προσωπική επαφή, τη φιλία, τον ανοιχτό διάλογο ακόμη και την διαφωνία και τη σύγκρουση.
Λέει κάπου ο Πλούταρχος ότι «το μυαλό δεν είναι ένα δοχείο που πρέπει να γεμίσει, αλλά μια φωτιά που πρέπει ν’ ανάψει»… Και όσοι περάσαμε από τα σχολεία, πριν πολλά χρόνια, γνωρίζουμε καλά ότι ακόμη και αυτό το σχολείο, ακόμη και αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα, που βασίζεται περισσότερο στην αποστήθιση και λιγότερο στην έρευνα, που κουράζει με την επανάληψη και αρνείται τη φαντασία, που μαθαίνει στα παιδιά μας μισές αλήθειες και κρύβει τις ανεπιθύμητες γνώσεις, μπορεί ακόμη και έτσι, να είναι χρήσιμο.
Γιατί πέρα από τα προγράμματα, τα βιβλία και τους τοίχους, τα σχολεία είναι οι άνθρωποί τους. Εκπαιδευτικοί και Δάσκαλοι, με Δ κεφαλαίο, έτοιμοι να συντρέξουν, να αγαπήσουν και να μάθουν μαζί με τους μαθητές τους.
Με την σταθερή βούληση να είμαστε έμπρακτα δίπλα τους σε κάθε δυσκολία, με την πεποίθηση ότι μαζί, με εμπιστοσύνη, αλληλεγγύη και κοινό αγώνα, θα κατακτήσουμε τη γνώση και την ελευθερία που αυτή συνεπάγεται, εύχομαι σε όλους και όλες, μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς, καλή χρονιά!
